تمام نا تمام

(بدون عنوان)

... — Sat, 17 Mar 2012 12:42:44 GMT

برای بنده هیچ چیز سخت تر از آن نیست که به خدایش التماس کند و صدایی نشنود. امروز، روز سختی بود...

(بدون عنوان)

... — Wed, 20 Jul 2011 11:11:44 GMT

حالا ندیده‌ام بگیرید،
بگذارید برگردم جایی که سال‌ها پیش، سال‌ها پیش ...!

(بدون عنوان)

... — Wed, 23 Feb 2011 06:54:34 GMT

حالا رها هستم. به رهایی باد و با این همه بند، آزادم...

(بدون عنوان)

... — Mon, 28 Jun 2010 18:53:47 GMT

فردا من تنها خواهم بود . و بی پناه . به بی پناهی همان روز سال های دور .که هفت ساله بودم . گوشه ی حیاط مدرسه ، آرام اشک هایم را با آستین پاک می کردم . مغرورانه بینی ام را بالا می کشیدم و به معلم می گفتم گریه نمی کنم. آن روز بی پناه بودم . امروز همان حس 18 سال پیش را دارم . همان قدر زنده . فردا برای من روز هراس آوری ست . گفته بودی از این گردنه به سلامت خواهم گذشت . دشواری عبور نفسم را بریده است .تنهایی فردا را هیچ گریزی نیست . کاش چشمانم را ببندم و فردا گذشته باشد...

(بدون عنوان)

... — Mon, 28 Jun 2010 18:01:16 GMT

((عشقت به من آموخت که اندوهگین باشم

و من قرن ها محتاج کسی بوده ام که اندوهگینم کند

به کسی که تکه های وجودم را

چون تکه های بلور شکسته گرد آرَد

بدترین عادات را عشق تو به من آموخت

به من آموخت

که شبی هزار بار فال قهوه بگیرم

و به عطاران و طالع بینان پناه برم

به من آموخت که از خانه بیرون زنم

و صورتت را در باران ها جستجو کنم

و در لباس های ناشناختگان

دنبال لباس هایت بگردم

عشقت به من آموخت که ساعت ها سرگردان شوم

در جستجوی گیسوان کولی

که تمام زنان کولی بدان رشک برند

به جستجوی شمایلی در جستجوی صدایی

که همه ی شمایل ها و همه صداهاست

عشقت به سرزمین های اندوهم کوچاند

که قبل از تو هرگز بدان ها پا نگذاشته ام

که اشک انسانی است

و انسانِ بی غم

تنها سایه ای است از انسان...

عشقت به من آموخت که چون کودکی رفتار کنم

و چهره ات را با گچ بر دیوار بکشم

و بر بادبان قایق صیادان

و ناقوس های کلیسا.

عشقت به من آموخت که چگونه عشق

جغرافیای روزگار را در هم می پیچد

به من آموخت وقتی که عاشقم زمین از چرخش باز می ماند

افسانه های کودکانه خواندم

و به قصر شاه پریان پا گذاشتم

و به رویا دیدم که به وصال دختر شاه پریان رسیده ام

با چشم هایی زیباتر از آب دریاچه های مرجانی

لبانش خواستنی تر از گل انار

خواب دیدم چون سوارکاری تیزرو می ربایمش

خواب دیدم سینه ریزی از مرجان ومروارید هدیه اش کرده ام

عشقت به من آموخت هذیان چیست

به من آموخت که عمر می گذرد ...

و دختر شاه پریان پیدایش نمی شود ...

عشقت به من آموخت

که چگونه در همه ی اشیا دوستت بدارم

در قهوه خانه ای کوچک

که عصر ها در آن قهوه ی تاریک می نوشیم

عشقت به من آموخت که چگونه شب

بر غم غریبان می افزاید...

عشقت به من آموخت که اندوهگین باشم

و من قرن ها محتاج کسی بوده ام که اندوهگینم کند

به کسی که تکه های وجودم را

چون تکه های بلور شکسته گرد آرَد...))

نزار قبانی

(بدون عنوان)

... — Mon, 14 Jun 2010 08:02:21 GMT

در من برای تو جاذبه ای هست ، تا آن روز که به تمامی کشف نشده ام و در این شیوه ی محبت تو برای من چیزی هست تداعی گر ملکوت ، تا آن روز که به تمامی فتح نشده باشم.

***بگذار بر لذت های زودگذر ، چشم بپوشیم تا لذت های جاوید را-هرچند در مقیاس کوچک خودمان -تجربه کنیم.

(بدون عنوان)

... — Wed, 07 Apr 2010 20:33:30 GMT

((حکومت هایی که معنی دوست داشتن را نمی فهمند ، نفرت انگیزند و نفرت انگیزترین چیزی که خداوند خدا رخصت داد تا ابلیس به انسان هدیه کند ، حکومتی است که عشق را نمی فهمد.))

یک عاشقانه آرام-نادر ابراهیمی

(بدون عنوان)

... — Wed, 07 Apr 2010 20:29:06 GMT

بهار توبه شکن می رسد ، چه چاره کنم؟

(بدون عنوان)

... — Tue, 06 Apr 2010 19:16:33 GMT

تو به شطی از عطر در تاریکی یک شب بهاری می مانی.

دوست دارم گاهی به چیزی جز تو بیندیشم.می ترسم خیالت تمام شود.من به این همه خوشبختی ، به این زیستن در ملکوت عادت ندارم .

من از تمام شدن این روزها می ترسم...

(بدون عنوان)

... — Tue, 08 Dec 2009 12:35:16 GMT

این کتاب را در یکی از روزهای بهار 84 در همان کتابخانه کوچک دوست داشتنی یافته ام:

((-هر بار سخن از خداوند به میان آید ، داستان کهنی از الیاس را به خاطر می آورم.آن ساعت که کارد به استخوانش رسیده بود و طلب مرگ می کرد و خداوند او را بر سر کوهی برد.آنگاه طوفان سهمناکی برخاست که کوه ها را شکافت و سنگ ها را شکست.اما آن طوفان سهمناک خدا نبود.پس از طوفان زمین بنای لرزیدن نهاد اما آن زمین لرزه نیز خدا نبود.سپس حریقی عظیم افروخته شد اما آن حریق هم خدا نبود.آنگاه در سکوت و خاموشی صدایی لطیف و سبک چون وزش نسیم شامگاهی در لابه لای برگ درختان به گوش رسید.کتاب مقدس می نویسد که آن صدا ، آن به هم خوردن برگ ها خداوند بود.

در این هنگام نسیم ملایمی در باغ می پیچد و در اتاقی که دو مرد نشسته اند ، گسترده می شود. مرد جوان بر خود می لرزد. پیرمرد به لبخند ، دست بر شانه اش می گذارد و سپس باز می گوید:

-من نیز از خود می پرسم که خداوند کجاست؟آیا ما را رها کرده است؟ اماوقتی مردی جوان یکه و تنها در سیاهی شب برمی خیزد و بر دیوارهای روستای خود با تکه ای زغال می نویسد:((زنده باد آزادی)) ، این مرد حتما خدا را در پشت خود دارد... ))

نان و شراب-اینیاتسیو سیلونه